Şunu içtenlikle not ediyorum ki gecenin,sıçtın mavisine doğru giden kısmında,
basket maçının arkadan gelen sesiyle, açık olduğu bilmemle ve arada göz atmamla ders çalışmaktan,mutluyum.
evet dolu dolu mutluyumu bu an için söyleyebilirim.
Basket maçlarının böyle bir etkisi var üzerimde.
Monday, February 18, 2013
Wednesday, February 13, 2013
Saturday, February 9, 2013
Yarımlar
Bir canım Galata,martı,İstanbul;
diğer canım kahveli,buongiorno lu,cantuccili günler olmuş.
Bu ara tarifsiz,naif bir zorlukta devam ediyor.
Monday, February 4, 2013
Amour
Anne:''C'est beau.''
Georges:''Quoi?''
Anne:''La vie...si longtemps,la longue vie...''
Labels:
Amour,
Emanuelle Riva,
Jean Louis Trintignant,
Michael Haneke
Bazen öfkemle başa çıkamıyorum,işte o zaman korkuyorum.
Bu öfke,hele ki ailedeki kişilere duyulanındansa...
Liszt,Chopin,Schubert olmasa ne yapardım?
Elleriyle camları kim kırar,kim parçalardı?
Hayatımda,çok sevdiğim bir şeye mani oldu ve şimdi,
Seneler sonra hiçbir şey olmamış gibi,yüzüme vura vura bunu,
Bana söylüyor,gösteriyor ve yanına,şakşakçılarını almış
Benden aldığı şeyi,bana başka bir zamanda başka bir formda,başka bir kişide gösteriyor.
Bu öfke bazen öyle büyük oluyor ki,
Onun bana ait olduğuna inanamıyorum.
Bu,herhalde içimdeki büyük duygulardan bir tanesi.
Bir şey diledim,tüm bu gördüklerim üzerine ve bu dilek
Bir inanç veya umut değil.
Olması gereken neyse o olur,olacaktır
Bunu biliyorum ama,
Hiçbir zaman,bu konuda kardeşimin yanında olmayacağım.
Benim kalbimi kanatan şeylerin üstüne bastırmamayı öğrendim.
Bastıranlara,kanatanlara izin vermemeyi.
Özellikle bu konuda,duygularım çok büyükken,ölmem gerekir bunu yaşamak için.
Bu öfke,hele ki ailedeki kişilere duyulanındansa...
Liszt,Chopin,Schubert olmasa ne yapardım?
Elleriyle camları kim kırar,kim parçalardı?
Hayatımda,çok sevdiğim bir şeye mani oldu ve şimdi,
Seneler sonra hiçbir şey olmamış gibi,yüzüme vura vura bunu,
Bana söylüyor,gösteriyor ve yanına,şakşakçılarını almış
Benden aldığı şeyi,bana başka bir zamanda başka bir formda,başka bir kişide gösteriyor.
Bu öfke bazen öyle büyük oluyor ki,
Onun bana ait olduğuna inanamıyorum.
Bu,herhalde içimdeki büyük duygulardan bir tanesi.
Bir şey diledim,tüm bu gördüklerim üzerine ve bu dilek
Bir inanç veya umut değil.
Olması gereken neyse o olur,olacaktır
Bunu biliyorum ama,
Hiçbir zaman,bu konuda kardeşimin yanında olmayacağım.
Benim kalbimi kanatan şeylerin üstüne bastırmamayı öğrendim.
Bastıranlara,kanatanlara izin vermemeyi.
Özellikle bu konuda,duygularım çok büyükken,ölmem gerekir bunu yaşamak için.
Subscribe to:
Posts (Atom)