Yaşamaya Dair*

 Hava yağmurlu mu diye bakacağız pencereden...*
 Uykumda, bir evin bir odasında, yatağa yatırılıyordum. Öyle ağırdım ki, biri beni sakince yatağa yatırıyordu ve uykumda, uykuya dalıyordum. Hava yağmurluydu, griydi; yattığım odadan, karşı evin penceresi görünüyordu. Soluk beyaz perdesi uçuşuyordu, gözlerimi ağırlıkla kısık kısık açtım ve uçuşan perdeyi gördüm. İçim kasvetle doldu, nefesim darlaştı ve yattığım oda solgundu; odaya şöyle bir baktığımda nefesim daha da darlaştı. Nefesin darlaştığında insanın inip kalkan göğüs hareketiyle, yataktan irkilmeye çalıştım. Kalkamadım ve beni boğan nefesle, bir el hissettim belinde. Arkamı döndüm.
Eliyle bana sarılmıştı. Nefesim bir anda can buldu ve onun olduğunu anlamamla, huzurla uykuya daldım.

 Hayatımda, çok elle tokalaştım, isimlerini tanıdım, onları tanıdım. Bir isim, isminin anlamı ve tüm iradesiyle hayatımda her zaman can buldu, hiç solmadı. Yaşayan bir hücrem gibi her zaman benimle, şairene, yaşamaya devam ediyor, bugün bunu bir kere daha hatırladım. Onun varlığı:
' İçimde ikinci bir insan gibidir seni sevmek saadeti' ve içimde ikinci bir insan gibidir o.

 Hava yağmurlu, bir rüyaya uyandım.

   Ne güzel şey hatırlamak seni:
bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin
ve saçlarında
vakur yumuşaklığı canımın içi İstanbul toprağının...
İçimde ikinci bir insan gibidir
seni sevmek saadeti...
Parmakların ucunda kalan kokusu sarduya yaprağının,
güneşli bir rahatlık
ve etin daveti:
kıpkızıl çizgilerle bölünmüş
sıcak koyu bir karanlık...

 Bir savaş çocuğu gibi hissediyorum kendimi; konserveleri depolayan, şehrin değişimini gören, kültürler gören, tanıyan; açlığa parasızlığa evsizliğe şahit olan...
Savaş çocukları bir dönemin çocukları ve o dönemi yaşayıp başka bir dönemi yaratan çocuklar.

Terra

 Oturduğum yerden, karşı terasın, teraa perdesinin uçuştuğunu görüyorum. O terastaki panjur ve perde tanıdık, İtalyan Lisesindeyken sınıfın penceresinden baktığımda da, yeşil venedik panjuru ve teras perdesi görürdüm.
 Şimdi İtalya'da aynı görüntüyü görmek, gördüğünü fark etmek bana denizleri hediye ediyor, uzak derin ve sonsuz bir yolculuk gibi.
 



                                                       

Akşam Akşam Ne Uyuyorsun Deniz*

 Denizi görse ağlayacak, biliyorum.
Gözlerime bir mavi yerleşti, gün içinde hep onu arıyorum. Onu bekliyorym.
Böylece gün geçiyor.
Artık gözlerimi tanıyorum.

 Dünya üzerinde bazı anlar var, hatıra düşenler, uzama yayılmış. Bir öğlen hatıradan ayrı' bir şehirde, Milano şehrinde, aklıma düşüyor.
Hatırlamak ve hatıra düşmek ayrı' şeylermiş.

Apollo

 Yolculuğum esnasında, iki defa utanç içinde bulundum. Her iki seferde, beni utanç içinde hissettiren, iki insan oldu.
Sordum, kendi kendime mi utanç duygusunu hissediyorum diye. Bana bunu hissettiren bir etken vardı, bu etkeni ilk ben insanında aradım, benim yaptığım benim içinde bulunduğum durum, benim inandığım, benim güvendiğim bir etken mi bunu oluşturmuştu?...
Tüm bunlar, başka insanlara da bağlıydı, 'benim' haricimde.
Mutluluk da işte, tüm bunlardan geçen bir sarkaç.
 Onlar benim için fidan ve sonsuzluk olmak yerine, utanc ve haksizlik olmayi tercih ettiler.
Olmak mi onu bilmiyorum, cunku onlarin varligi da bir boyuttan sonra onemsizlesti ve hatira olarak yer etti, bu hatira icerisinde, dolayisiyla bana utanc ve haksizligi hatirlatan yuz, ses oldular.

 Deniz ve yokuş.
Uykumda gözlerimi bir açıyorum bir mahallenin ara sokaklarını geçiyor bşr yokuşa varıyorum, yokuştan bir bakınca, deniz gözüküyor, sanki o geçtiğim ara sokakları hızlıca geçip bir an önce ona ulaşacakmışım gibi. Bu iluzyonu yapabilen bir şehir İstanbul.
Yedi ay, yirmialtı gün.

Viaggio I

 İnsanların, hareket edebilen, konum değiştirebilen ve durumlara alışabilen maddeler olduğunu, birkez daha ve yeniden öğreniyorum.
Bir olumsuzluzluğın, bir başka olumluluk ile can bulabileceğini birkez daha anlıyorum.
Dünyada olmanın, insan maddesi olmanın da bir takım anlayışları olduğunu da.

 Yolculuğum sırasında, herhangi bir noktanın varış noktası diye adlandırılabileceğini düşünmüyorum.
Varmak nedir?

 Birkaç sorum var;
Mutluluk nedir?
Nasıl düşünürüz? Ne düşünürüz?
Düşünce nedir?

Bir Bahar Telaşı

Apar topar ev değiştitmek.
Apar topar çocukluğumu gençliğime değiştirmek.
Apar topar bir konsolosluğun bekleme odasında gençliğimi, gençliğime değiştirmek.
Apar topar gençliğimi, büyüklüğe değiştirmek.
Apar topar toplanmak, ayrılmak, kalmak, gitmek, varmak.

Bunun Adı Çok Ben

 Günlerin gecelere bağlanışında, gecelerin gündüzlere uzanışında; 

Haksızlıklara uğruyorum, haksızlık küçüklüğümden beri beni bırakmayan bir yasa.
Vazgeçişlerden geçiyorum.
Ülkeme, ülkelere gidemiyorum. 
Dostlarım...
Üzülüyorum ve ağla(ya)mıyorum.
Deniz...
Sadakat istiyorum. 
Para düşünüyorum, para harcıyorum. 
Kaygılanıyorum. 
Ölümü düşünüyorum.
Yıkılıyorum.
Uyanmaya devam ediyorum. 
Düşünüyorum. 
Şiir okumuyorum artık.
Yazmıyorum da artık.
Gündüzün geceye gecenin gündüze dönüşmesini beklemekten başka işim yok.
Bekliyorum.