Evvel zaman içinde,kalbur saman içinde;keçiler berber iken,develer tellal iken bir yaşam başladı.
Düşünüyor;onun gibi bir insan,sefil bir hayat yaşayan ve kendini bitiren,bile onu ezip geçemedi.Ne demekti onu ezip geçmek,tahmin edebiliyor musun anlamını?Hala devam eden bir cümle söylediği ve onun unutamadığı zamanın içinde hala kulaklarında olan,o cümle,hala devam ediyor,onu hala duyuyor.Hiç kimse bu lükse erişemedi,küskün krallar dahi...
Onu mahvetti.Bir anda.Yüzüne baktı,söyledi ve yanından saydamlaşarak geçip gitti.Tuttu onu,duvara çarptı.
Dönemedi çarpıldığı yerden uzun süre sonra kalktı iyileşti.Devam ederken bir şey gördü,durdu.Onun gibi her şeyin efendisi bir insan,onun üstünde böyle bir hakimiyet kuramadı.Yalandan da olsa ve dokunulmaz ve soyut da olsa kurduğu bir hakimiyet vardı ki o yolu izleyen koyunlar oldu.Gördü,duydu,güldü.Terk etti.
Cümlesi zamanın içinde devam eden bir anlama sahipti.Ağır,acı ve buruk bir cümleydi.Ve sen,kuramazdın öyle bir hakimiyet hele ki onun üstünde.Ve şimdi,bunu deneme bile.Çünkü debelenirken sen,görür o ve güler geçer haline.
Boşuna kaçırmıyor uykularını,boşuna bakmıyor aynı noktaya saatlerce,boşuna düşünmüyor seni.Şimdi,deneme bile,lütfen.Dolaşırken kırda bayırda,su yolunu buldu.Mu acaba?
Friday, April 2, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment