Beyoğlu'nda İzlenen Film

 Ferzan Özpetek'in 2007 yapımı filmi,Saturno Contro'yu,Beyoğlu Sinema'sında izlemeye gittik.Tam emin olmamakla beraber sinemanın yerini Beyoğlu Sineması diye hatırlıyorum,çünkü İstiklal Cadde'si üzerinde bulunan bir bu sinema salonu var,bir de Atlas sineması,diğer hepsi çeşitli sokaklara dağılmış durumda;İmam Adnan sokakta mesela Yeşilçam Sinema'sı,Yeşilçam sokakta Sinepop bulunur.Beyoğlu'ndaki sinemalar böyle ara sokaklara sıkışmıştır bir-iki tanesi hariç.
 Biz de 2007 yılında önce Beyoğlu'nda buluşup,biraz dolaştıktan sonra,Saturno Contro'yu izlemeye gittik.
Sinemanın içi küçücüktü ve filmi izlemeye en fazla on beş kişi gelmişti.Film başlamadan önce bir şeyler aldık ve yerimize geçtik.
Bizler İtalyan Lise'li olduğumuz için ister istemez İtalyan filmlerine ve Ferzan Özpetek'e bir sempati duyuyoruz.Çoğumuz ne zaman Ferzan Özpetek'infilmi çıksa,hemen gider izlerdi.Ben sinemaya gitmeyi çok sevmediğim için,bunu da o bildiği için,bir günümüzü de de Ferzan Özpetek'in filmini izlemeye ayıralım dedik.
Film güzel bir filmdi,sakin,bazen ağlatabilen,bazen eğlendirebilen,Ferzan Özpetek renkleriyle harmanlanmış ,insanın izledikçe İtalya'ya gidesi gelen bir filmdi.
İkinci yarı da o sıkılmıştı ve sürekli bana filmdeki karakterle ilgili şeyler söylüyor,gülüp duruyordu.Ben de ona hem gülüyordum hem de onu susturmaya çalışıyordum,çünkü filmin sonunu merak ediyordum.
Ben,yanımda bir çocuk varmışcasına bir yandan ona laf yetiştiriyor bir yandan filmi izlemeye gayret ediyordum.
Film bitmek üzereydi,artık onu kendi haline bırakmıştım ki son sahneyle ilgili bir espri daha patlattı ve son sahne çok acıklı olmasına rağmen,gülmeye başladık.Bu sefer ben bir yandan ağlıyordum,bir yandan gülüyordum.
Filmden çıktık,bu sefer o benim halime gülüyordu.Filmle dalga geçti,bazı beğendiği sahneleri söyledi,biraz film üzerinde konuşup,sinemadan çıktık.
İstiklal'de yürümeye başladık.
 Dün akşam,öylesine müzik listemi karıştırırken bu filmden bir parçaya rastladım;''Neffa-Passione'',bir an için tüm o ana gittim.Bu anıları hatırladım,gülmeye başladım.Diyorum ya,Ferzan Özpetek'in filmlerini izledikçe insanın İtalya'ya gidesi geliyor diye;fakat bana,dün akşam,İtalya'da bir şarkı,İstanbul'u,Beyoğlu'nu,o sinemayı,o anıları hatırlattı.