Kanlı sahnelere bakamadım,beni kan tutar,bakayım dedim nabzım tek-tek ledi.
Bale,bana kaybettiklerimi hatırlatıyor,hemen ardından o kaybettiklerim teker teker sıralanıyor,sonra üzülüyorum nasıl bıraktım ben hepsini diye.ve sonra buluyorum,aslında ben bırakmadan gittiler,biliyorum.
Aynalar,haftanın iki gününe ve her saate bölünen aynalar,her yanlışa,her kendime bölünen aynalar:
'Olmadı,köşeye geç,tekrar!'' ve ''bir ve ki ve üç ve dört,dön!''
Yavaş yavaş insanın içine giren ve zamanla ve onun getirisi sabırla bedene,ruha işlenen acı.
Sevilen sonra tutkuya dönüşen o acı,bırakılmıyor,bıraktığım anda beni de sürüklüyor,alıp aynaya fırlatıyor,her bir kırılan yitirilen parça bana batıyor,dedim ya beni kan tutar diye,battıkça o parçalar ben çıkartıyorum,kabullene kabullene...nabzım tek-tek liyor.
ben sahneye alışkın bir insanım.
Mutlu olmak çok zormuş,çok o yüzden tüm bunlar.
Korkum,kaygım,hırsım,sevgim,kırılmam,ağlamam hepsi bundan.
Mutlu olmak çok zor,çok.
No comments:
Post a Comment