Harmonica

Bu kadar.

Yok daha kapatmamaya karar verdim,şimdi;

Artık ben de kabul ediyorum bunu,küçüklüğümden beri,büyüdüğüm çevremde insanların ben de görüp,bana dedikleri şeyi yani.

Bu konudan ayrı olarak,hep kolay değil dedikleri şeyin de ne olduğunu buldum,bu yaşımda.

ve sonra zaman gösterir dedikleri şeyin de.

Deformasyon ve dahası.

Sanat çocuğu olduğum için,aklımı seviyorum kalbimi de.

Adı sanat olmak zorunda değil.

Görüyorum ki yetenek,duyu,algı nereye gidiyorsa gidiyor,ben aklımı ve kalbimi sevdiğim için oluşmuyor,tamamen benden bağımsız oluşmuş oluyor.

Bir bakıyorum sonra ben olmuşum,diğerlerini anlamaz ve anlayamaz olmuşum.Onlar da beni.

Sonra bunun içinde de ayrılıyor,benden sonra benim sanatım,benim fikirlerim,yarattıklarım,yaratacaklarım oluyor.

Önce o gelmiş bana.

Adı da kabul olmak zorunda değil.

Bazı çocuklara zorla sanatı ve dallarını sevdiremeyiz,ne dinlersen dinle çocuğunun yanında,bu öyle bir şey değil.Adı bilgi olabilir ancak ama sanat değil.

Benim en mutlu olduğum anlardan biri mesela,bir bale veya konserde,orkestranın gösteri başlamadan önce çıkardığı o ıvır zıvır sestir,akorlarını yaptığı son hazırlıklarını tamamlamaya çalıştığı süredir.O ses karmaşıklığının ben de yarattığı mutluluk,çok güzel.

Böyle işte.

Bu değişik çağda,çoğu zaman nefesimi duyamaz oluyorum.

Gereksiz bir,gerekli birçok endişemin yanında gereksiz,endişe yaratıyor üzerimde,çünkü o bahsettiğim beni anlayamaz dediklerim düşünceden değil yaratamamaktan,tekdüzelikten bulduğunu hemen önüme sunuyor.Korkuyorum.

O yüzden de uzun süredir düşündüğüm bir kararı vermek üzereyim.

Artık konuşmayalım.

Harmonica