Sonsuzluk İçin Bu,Bu İşte

Aslında ,

Genel olarak başıma gelen,yaptığım,yapılan;

Hergün kendimi kayalardan atıp atıp ölemem.

Ve hep düşmeye yakın beni bir şeyin tutması,

Tutarak işkenceyi bir yerde uzatması,bir yerde beni kurtarması

Bağ

laması.

Hep gidişlerim,

Kayaların önünde sonsuzluğa bakışlarım,

Ki ruhum nefes alsın

Yoksa,bırakmıyor

Beni bu...

Bu işte.

Ama hangi kayaya çıkıp durmalıyım?

Hangi sonsuzluğa bakmalıyım,

Bunun daim olması için?

Yoksa bırakmıyor

Beni bu...

Bu işte.

Ve bilir misin atlamadan da önce

Atlarken de hatırladıklarım var.

Böyle o ruhun içinde,

Öyle 

Öyle olanlar işte.

Bir tane

ler.

Hep o kalple atlıyorum,

Ölmedikçe de 

Çııkıp atladıkça 

Hep o kalple.

Bir tane 

lerle.

Ve o zaman bir daha anlıyorıum

Tut ki bu atlayışımda ölürsem

Zaten olmuş onlar daim
diyorum
duyuyorum

Ölebilirim..

Var yani.

İkinin birden hariç var olmayacağı gibi.

Şiiri yazan vardır

Şairsiz olmaz

Şairin birleri şiirdir

Çünkü ikiyi iki yapan bir ve birdir 

Öyle değil midir?

Ve ne kurtarırlar

Ne bağlarlar.

Gidenlerdir onlar.

Gitmeyenleri de var,

Sadece gidenleri 

Daha ağır basanlar.

Kalbin yönüne dönüp atlamlarım

Bu yüzden.

Atlarken ne güzellikte bir adamı,

Bir babayı 

Dostları sevdim diyip atlıyorum

Olur da dönmezsem diye

Kendime tekrarlıyorum

Sudur bu işte.

Su

Yani,ben seviyorum diye güzel değillerdir

Güzel,

Onlardır

Da bundandır

Aklıma gelir

Ama yine kurtuluyorum ben.

Ben,kendim  mi bırakamıyorum?

Yoksa bırakmıyor 

Beni bu ..

Bu işte.