La Pellicola

 Sevdiğim insanların bu hayatta sadece bir kere için bulunduklarını tekrar fark etttiğimde,
bu hayatın da sadece bir kere olduğunu anlıyorum. Oysa gün içinde, yarın kavramının olması sebebiyle öyle geliyor ki, hayat birkaç kere yaşanan bir şey. Bu tamamen yarının var olmasından doğan bir yanılgı. Sadece yarın değil dün ün de olması, aynı algıyı yaratıyor.
 Zor bir Temmuz ayı geçirdim. Sıfatı bu ama, bu zorluğu başka hangi kelimeyle yazıya ve yaşanmışlığa aktarabileceğimi bilmiyorum. Yaşadığım zorluklardan ve oluşan zor kavramımdan da zordu. Belki bundan da zor u olacaktır ve ben onu, yazıya ve yaşanmışlığa dökmek isterken yeniden zor sıfatını kullanacağım. Hiç şüphe yok ki, bundan da zoruyla ve yine zor sıfatıyla aktarılacak bir zorluk yaşanacaktır. Hayat ile ilgili bir mesele, çok irdelemeye gerek yok. Anladım ki, 'zor'dan kaçılmıyor. Elbette bazı illuzyonlar, pikeler var lakin bu var olmayı değiştirmiyor.
 Sevdiğim insanlar. Yarın ile, dün ile bugün ile sevdiğim insanlar. Yazık, insanın bu acıyla doğması zor iş. Sevdiğim insanlar, kayıtsız beklentisiz evcilleştirdiklerim ve beni evcilleştirmiş olanlar. Bu başlı başına bir acı, bir zor luk.
Dolayısıyla bundan sonraki birçok cümlem, bu hayat bir seferlik ise' ile başlayacak.

Devam edecek miyim bilmiyorum, dedi.