Özlem ve Özgürlük Yılı I

 Hep yollar aynı yöne, aynı düzleme çıkıyordu oysa.
 İnsana en ağır gelen şey,
 Özgürce dans edememesi.
 Adamı kurduğumu öğrendiğimde,
 Küçüktüm, kayboldu sandım.
 Onu bulmak için, her zaman,
 Aynı yolları seçtim, farklı yokuşlardan
 Hep bir tek düzlüğe çıktım.
 O zemin, o alan.
 Adını koymadım.
 Şimdi anlıyorum,
 Ne kötü şey,
 İnsanın dans etmek için çırpınması.
 Oysa, dans, hareket edendir.
 Yani, bir hastanın başucunda beklerken,
 Ve kitap sayfalarını çevirirken,
 Hastane dans sahnesi olabilir,
 Özgürce.