Incipit Vita Nova*

Yaşamımda,çoğunluk insanın yaşamındaki gibi,bir özel başkalaşım noktası,bir korku,karanlık,yalnızlaşmışlık yeri,bir görelmemiş körelme ve boşluk günü var;bugünün akşamında ise,gökyüzünde yeni yıldızlar,içimizde de yeni gözler doğuyor.
O zamanlar,titreye titreye,gençlik dünyamın yıkıntıları arasında dolaşıp duruyordum,kırık düşünceler,kopuk,dağınık,düşler üstünde;neye baksam un ufak oluyor,yaşanmaz oluyordu.Yanımdan,tanımaktan utanç duyduğum dostlar gelip geçiyor;dün düşündüğüm,sanki yüzyıllıkmışcasına,hiçbir zaman benim olmamışçasına uzaklaşmış,yabancılaşmış düşünceler dönüp bana bakıyordu.Sonra her şey yıkıldı,kaydı gitti,korkunç bir boşluk,bir durgunluk sardı çevremi.Artık bana yakın hiçbir şey yoktu,ne sevgili,ne komşu;yaşamım sarsıcı bir tiksinti gibi kabardı içimde.Sanki her ölçü taşırılmış,her tat bozulmuş,her yükseklik aşılmıştı.
Özleyecek hiçbir şeyim yoktu artık,tapınacak,nefret edecek hiçbir şey.İçimde kutsal,alçalmamış,bağışlatıcı ne kaldıysa,bakışını,sesini yitirmişti.
Yalnızlığın dibini gören kim var?
Incipit vita nova.Yeni birisi oldum artık,kendi kendime bir mucize gibi geliyorum daha,hem dingin hem etkin,kabul eden ve bahşeden,belki en değerlilerini kendimin bile daha bilmediği değerlerin sahibi.

Hermann Hesse

Anche nella mia vita, come in quella della maggior parte degli uomini, esiste un punto cruciale ben preciso, un luogo di spavento, di oscurità, di confusione e solitudine, un giorno di inaudito stordimento e di vuoto, dalla cui sera spuntano nuove stelle in cielo e in noi nuovi occhi.
Allora vagai infreddolito fra le macerie del mondo della giovinezza, calpestando frammenti di pensieri e sogni stracciati, ancora pulsanti, e ciò che guardavo si disintegrava e cessava di vivere. Mi passavano davanti amici che mi vergognavo di conoscere, e pensieri elaborati solo due giorni prima mi sembravano così lontani ed estranei che pareva avessero cent'anni e non fossero mai stati miei. Ogni cosa si allontanava da me e presto fui circondato da un vuoto e da una quiete terribili. Non c'era più nulla che mi fosse vicino, nessuna persona cara o amica, e la mia vita mi venne su come una nausea sconquassante. Era come se la misura fosse colma, come se tutti gli altari fossero sconsacrati, ogni dolcezza disgustosa, ogni cosa elevata irraggiungibile. Come se ogni barlume di purezza si fosse definitivamente spento, e ogni idea di bellezza stravolta e calpestata. Non avevo più nulla per cui struggermi, nulla da offrire e nulla da odiare. Tutto ciò che di puro, sacro e conciliante vi era ancora in me aveva perso sguardo e voce. Tutti i custodi della mia vita si erano addormentati. Tutti i ponti erano interrotti, e gli orizzonti privati della profondità.

*Hermann Hesse