Ekim oldu mu gideceğim,
Kavafis söyleye dursun;başka bir deniz bulamazsın diye.
Bulamam elbet Kavafisciğim,pek tabii bulamam.
Lakin,hatrında mı
Cahit Zarifoğlunun zarifçe dile getirdiği:
''Ah kardeşler,gönlümün yükünü kaldıramıyorum''
Sen de haklısın efendim,gideceğim deyince,
Sanki bir tavır var sözlerimde
Vallahi yok,
Ayrıca vallahi çok ağır olan bir şey de yok.
Çünkü zaten olmuş,binmiş,o olmuşum,çünkü zaman denilen bu mevhum;
İşlemiş tüm bu olan biteni ve sonra ağırlık demişiz.
Yani Kavafis,bu aynı,rakı masasında dertlenip susmaya benziyor.
Ağır olan tam da işte bu.
Masada yetmişliği tek başına devirmiş de kalkamıyormuşcasına,
Kelimeler,işlenenler
Dile gelmiyor.
Gönlümün yükü cümlesi ağırlığından sanırsın ki,
Masada oturdum ağladım ağladım,şarkıları söyledim söyledim...
Yok efendim.
Çok güzel susuyorsun.
Zaten susmuş olduğunu da,eve gelince anlıyorsun.
O anı yaşamışsın öylece.
Bir de tutturmuşum gideceğim de gideceğim
Nereye gideceğim?
Boşver;gidip gidip gelmelerim meşhurdur.
Velhasıl ben başka bir deniz bulamam,aramıyorum da,
Ama şimdi anla,Ekim oldu mu ki Ekimden başlayarak yıl,
Nehirler akar ben de oturur dalarım,
Dağlar durur ben de bakar dururum.