Tartaglia

 Huzur, nefes aldığım süre boyunca benim her zaman önceliğimde oldu; birçok şeyi onun içinde, üstüne, yanına ektim. Yıllar geçtikçe fark ediyorum ki, bu önceliğim hiçbir zaman değişmemiş, ona ayırdığım yer hiç yerinden oynamamış ve de huzuru, en çok kendim vermişim, kendime. Bu değerli bir şey fakat yapısal olarak yalnız, solitudine* bir kimyası var. Bu, beni hiçbir yere, hiçbir insana ait yapmıyor. Sanki dünyanın bütün denizleri bu huzurum, öyle ki çoğu zaman bir deniz parçası oluyorum ve öyle yaşıyorum. Bunun kendimde, maddesel bir etkisi de doğuyor dolayısıyla.
 Bu dünyada birçok insanla ve birçok yerde yaşıyoruz ve benim huzur bulduğum tek bir yer var; kendi incimin durduğu, kimi zaman çıkıp yüzdüğü uçtuğu ama sonra döndüğü, denizdeki kabuğum.

ada değildir insan, bütün hiç değildir bir başına; anakaranın bir parçasıdır, bir damladır okyanusta; bir toprak tanesini alıp götürse deniz, küçülür avrupa, sanki yiten bir burunmuş, dostlarının ya da senin yurtluğunmuş gibi [...]