Bugün kalp el bombası,
Yere düşürsem patlayacak,bin parçaya ayrılacak benimle beraber
İçimde de tutamıyorum ama en ufak bir hareketi,yine beni parçalayacak.
Ben bundan da çok sıkıldım.
Yani,'siz insanlar,
Bir türsünüz'diyordu ya filmde...
Sıkılıyorum,
Yani siz insanlar canımı sıkıyorsunuz.
Ama artık söylüyorum,söyleyebildiğimden beri
En azından trioid kanserinden kurtuldum sayılır.
Belirsizliğe çare yok.
O da kalpe doğru mu vuruyor?
Bilmem.
Vuruyor herhalde
Zıpkınla vuruyorlar,
parça parça kan kan
Kim topluyor?
Ben.
Sıkıldım.Bu kalpten sıkıldım;
Büyüklüğünden ve sonra vurulunca büzüşüp küçülen,dağılan,paramparça olan bu kalpten
Sıkıldım.
Ama yine de onu seviyorum,o benim bir parçam.
Elim,yastığın altına değil boynumun altına gidiyor bazen,tam 'uyku ile uyanıklık arasında
Varsan varlığını,yoksan yokluğunu bilemediğin bir an vardır.
İşte tam o anda nefesimin gürültüsünden olacak,
Birden uyandım.'
O an,elim nabzımı hissediyor ya,
Elimi alıyorum kalbin üstüne koyuyorum.
Ah yaşamak ne güzel değil,
Sadece onun sesi,iyi ediyor beni.
Uyuyorum zaten çok gece kalmadan sonra.

Pamuk kalbin yine 

Üstüne taşlar atılıyor,

Pamuk gözükmüyor.

Pamuk oluyor mu sana taş

Artık ağırlığını kaldıramıyorum,

Yaşlandım ben de.

Tabii ya.

Tam da bugün,

Kalp krizi için bir bardak şarap diyordu okuduğum kitaptaki doktor.

Tam da kalp bugün çok bahsini geçirmişken,

Büzüştü yine.
Yoruldum ve artık nasıl dinleneceğimi bilmiyorum.