'Milano'yu tamamen yalnız olacağım bir güne koymaya çalışıp durdum, oysa beceremiyorum. Bilinçaltım istemsizce buna karşı duruyor. Bilincim ise, bunun üstüne gidip duruyor. Bu korkunun.
Bu, var olan bir şey. Ben ve bilinçaltım, bu varlığı hissetmek istiyoruz. Fakat bilinçaltım, izin vermiyor. Oysa bilmiyor ki, her şey kırılır zaten. Bu kadar korumaya çalıştığı ben, bir gün düşüp bin parçaya ayrılabilir. Bunu bilmiyor. Benim başıma gelmez diyor. Hayat böyle bir şey değil ki.
ve ben onun tüm bu direnişi ve bilincin çabası arasında sıkışıp kalıyorum, unutuyorum ya da unutmuş taklidi yapıyorum. Bunu ben de bilmiyorum. Tek bir hayatım yok ki benim.'
'Ana tema aslında hiç değişmiyor: ben ve ben yalnız değilim. Bir insan, kaybolursa, giderse, ortaya yine ben çıkıyor. Böylece hiç yalnız kalmıyorum ama yine de bunun kanayan, sızlayan bir yanı var.'
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment