Ara

Esna 

Herkesin bıçağı yok bir esnada

Eşyanın devamı

Senin tamamın olduğum bir evde

Sana en uzun yarımlardan bahsediyorum

Ben açıkçası seni yanımda hep siyah bir huy gibi taşıdım

Kendi masalından düşene biz denir bir vakitte

İnsan durup kuyusunu beğenmeye gelir bir dünyada

Birkaç kişiydik güya

Birkaç iş vardı

Birkaç ev

İki ömür üç defa eşyanın asıl yerini aradım.

Siyah 

İşte! patlayan parantez, sırayı bozan ölüm
Söndürüp ışıklarını karşıdan karşıya geçirmeye yarayan hayat
Bilinsin ve süssüz siyah bilinsin istiyorum;
Mutlak bir ekip çalışmasıdır
Üç el oyuk bir yağış biçimidir ölüm.

Demişken diyelim ve öyledir;
Olmayan davaların işi değildir divana kalmak
Ya da aşkın ara sokağında balkondan sarkmak
Çünkü çocuk oyuncağıdır harç taşımak
Taş toplamak, kuyu kazmak
Demişken diyelim ve öyledir;

İşte! ben dolaylarında hayatını kaybeden eşim
Önce aşk, sonra ara sokağında taş taşıyan şüphe yani
Bilinsin ve süssüz siyah bilinsin istiyorum;
Yok kimseye –makilerin orada- anlatacağım bir şey

Demişken diyelim ve öyledir,
Hala şüphe taşıyor her taş
Süslü cami avlularında yalın ellere tapıyorum
Öldüğünü bilmeyen iplerden
Hala süslü siyah mektuplar alıyorum
Günlerdir –makilerin ordan- yazıyorum;
Sigara ve kahveyi saymazsak evde yalnızım
Günlerdir söylüyorum;
Sigara ve kahveyi saysak da evde yalnızım

Aslında günlerdir çok ileri gittiğim de söyleniyor
Israrla yüzündeki kışa benzediğim ya da
Kış dediğim aynamızın önünde elek
Günlerdir hoh taşıyorum
Taş topluyorum deliklerine
Yani ısrarla kuyuları güldürüyorum kendime

İşte! ben dolaylarında hayatını kaybeden hayat
Önce aşk, sonra ara sokağında taş taşıyan şüphe yani
Bilinsin ve süssüz siyah bilinsin istiyorum;
Yok kimseye –makilerin orada- anlatacağım bir şey

Seyyidhan Kömürcü