Gül

mola vermek ;

zorunludur yoksa duvarlar üstünüze yığılır. herşeyden vazgeçebilmelisin. , fırlatıp atabilmelisin , her şeyi.
kişisel çıkar gözetmeksizin ve yardım kabul etmeksizin , baktığına bakmayı , düşündüğünü düşünmeyi , yaptığını yapmayı ya da yapmadığını yapmamayı öğrenmelisin.
çabalamaktan yorgun insanlar , ortak alışkanlıklara sığınıyorlar. kaygıları ; sürü kaygıları.
çok az insan eski bir ayakkabıya on dakika bakabilir. ya da kapı tokmağını kimin icat ettiğini merak eder ..
cansızlaşırlar. çünkü mola vermeyi , kendilerini çözmeyi , kaprislerini bir kenara bırakmayı , görmemeyi duymamayı , öğrenmemeyi , yuvarlanıp tertemiz sıyrılmayı beceremezler.
yapay kahkahalarını duyar duymaz uzaklaşın onlardan..

Gülün Gölgesinde,Charles Bukowski