Beklenti

Çocuk gibi bekledim.
Beklediğim şey,küçük bir şeydi,çünkü biliyorum ki o küçük şey beni mutlu edecekti.
O küçücük cümleyi duymaya ihtiyacım vardı.
Dostlarım varya benim,dost dediklerim,bugün beni aradılar ve onların seslerini duymak beni yatıştırdı.
Ama ne üzücüdür ki ben bugün doğmuş olmak yerine ölmüş olsaydım,o küçücük cümleyi duymuş olacaktım.
Onu görmüş olacaktım.
Demek istediğim,ondan bir şey beklediğimdi.
Uzun zamandır,bir şey için beklentilerim olmuyordu fakat bugün sadece bu küçük şeyi istedim,ama olmadı.
Asıl soru da bu zaten,ne sıfatla olmalıydı ki?
Diyorum ya ama işte çocuk gibi bekledim;amaçsızca,heyecanla
Kırıldım mı?Hayır,kırılmadım sadece üzüldüm şuna çok üzüldüm:
Onca seneden sonra,doğduğun anda yanında olan insanlar bir süre sonra ya yeniden yanında oluyorlar ya da olmuyorlar.Sen büyürken,doğduğun anda tanıdığın insanların yanına yenilerini ekliyorsun ve onlardan kimisi senin için özel oluyor;kimisine dostum,kimisine babam,annem;kimisine sevgilim,aşkım diyorsun.Hayatın boyunca da onlar öyle kalsınlar istiyorsun,belki sen aramasan sormasan da onları her zaman yanında hissedeceğini bilmek istiyorsun.Kaybetmek istemiyorsun.
Bu tip özel günlerde de aramasalar dahi yanında olduklarını biliyorsun.
Kaybettiğin anda ama onlardan bir kaçını,özellikle bu tip özel günlerde keşke beni hatırlasaydı diyorsun.
İnsan,koşup koşup rüzgara sarılamıyor işte..