Özgüven

Fikirlerim,benim güzel fikirlerim;çirkin,kullanılan,özenilen fikirlerim.
Taklit edilen fikirlerim.
Düşündüğüm fikirlerim,onlar benim fikirlerim.
Çalınan fikirlerim,gösterilen fikirlerim.
Düşündüklerim...
Yaptıklarım,size gösterdiklerim...kendim için olanlar...

Zamanında küçükken,bir arkadaşıma bağarmıştım,daha sekiz yaşındayken:
''Bana bakma,benim peşimden gelme,benim yaptığımı yapma.Lütfen sen başka bir şey yap,beni taklit etme.Senin bu sürekli beni izlemenden bıktım.Bundan rahatsız oluyorum.''
Bilim adamları diyor ki,insanın kişiliği altı-yedi-sekiz yaşlarında oluşuyormuş.
Bir şey bana bu cümlelerimi hatırlattı bugün ve şu bilim adamlarının dediklerine hak verdim bir anlık.
Bunaldım ben.Yine kendimi denizin dibine götürmek,uzun bir sürede çıkmamak istiyorum.Denize gidip,onlara gelmeyin demek istiyorum,hatta bunu bağırmak istiyorum gelme gelme gelme!
Ben üzülmem;bir başkası benim öptüğümü öpünce,benim sevdiğimi sevince,benim düşündüğümü düşününce...hatta taklit dahi edince.
Benim fikirlerim sonsuz,gelirler,giderler,kalırlar;yani ben sana taklit edilecek daha bir sürü unsur veririm istersen.
Hatta ilham ne demek biliyorsan,vizyon ve nosyonun varsa şu hayatta,sana ilham verecek bir sürü düşünce de verebilir,gösterebilirim.
Ama,yaratıcı olamazsan,sana bağırırım,üstüne yürür ve sana aynı sekiz yaşımda bunalıp da bağırdığım kadar bağırırım.