Bir Şeyin Sahnesi

Üç yıl,ömrümün değerli birer parçaları ve benim seçimim hangisi?Yolumu her zamanki gibi uzatmak,evet benim tercihim bu.
Zorluklar neden bir insanı bulur,seçtiği için,kendi tercihi olduğu için bulur.Mesela,tiyatro okuyabilirdim ben veya resim,hem de bunları hiç 'zoru'seçmeden yapardım.Bunları okurken bir yolum olmazdı,çünkü yollardan hangisine gideceğime ben karar vermezdim yolların kendi gelirdi önüme.
Dansı,baleyi seçemezdim ama çünkü ucunu yolun sonunu göremiyordum ve bu,onu çok sevmeme rağmen bana büyük bir rahatsızlık,güvensizlik veriyordu.Bir de zamanımı çalacak diye düşünüyordum;saatlerim,günlerim,yıllarım çalışmakla,acı çekmekle,acıya dayanmakla geçecek diye düşünüyordum.Her şeyin sonunda katlandığım maddi-manevi tüm zorluklar beni ne yapacaktı?Bunu cevaplayamıyordum,bu belirsizlik benim başka bir yerde kendime yar açmamı sağladı.
Şimdi,üç yılımın babamınkiyle aynı şekilde ilerleyeceğini duydum.Şimdi,daha önce sorduğum bu soruya cevap verebiliyorum.Ancak belki,her şeyin sonunda,vicdanım rahatlar;yaşamım zoru seçmekle,ama keyif almakla;dolanmakla ama varmakla geçtikten sonra,her şeyin sonunda.
Bu parçayı attığım için belki her şeyin sonunda...
''İlk yolculuğunun heyecanını,seçiminin ona neler hazırladığını hesaba katmadan her şeyi göze alışını birleştiriyordu zaman.''